A Gaveira, fotografía de Guillermo Pazos García
Tes a face de pedra tallada
sangue de terra dura,
viñeches do mar.
Todo o acolles e pescudas
e rexeitas de ti,
coma o mar. No corazón
tes silencio, tes verbas
mergulladas. Eres umbría.
Para ti o amencer e silencio.
E eres coma as voces
da terra- o golpe
do caldeiro contra o pozo,
a cantiga do lume,
a caida dun froito,
as verbas resignadas
e escuras baixo os pórticos,
o berro do neno- as cousas
que xamais se perden.
Ti non mudas. Eres escura.
No hay comentarios:
Publicar un comentario