sábado, 12 de julio de 2008

FESTAS DO VERÁN 2






FESTA DA VIRXE DO CARME EN CARIÑO
Se celebra o dia da Virxe do Carme, patrona dos mariñeiros. Hai unha procesión marítima para facer unha ofrenda floral aos náufragos do pobo. Na procesión execútase a "Danza dos Arcos", realizada polos mariñeiros e transmitida de xeración en xeración. Non se recorda o seu orixe.

O GLOBO DE BETANZOS
Comenza a sua andadura o 29 de maio de 1814en honor ao rei Fernando VII. Dende o 1875 don Claudino Pita Pandelo eleva un monumental Globo na Festa de San Roque, o 16 de Agosto.
Ten 25 metros de altura por 50 de circunferencia e de papel e está pegado con engrudo de fariña de centeo e pesa ao arredor de 100Kgs. Está decorado con chistes que adornan os 16 cuarterons. Elévase na Plaza do Campo pendulado do campanario da Igresia e fan fogueiras de palla para quentar o ar.


OS CANEIROS DE BETANZOS

Os romeiros preparan dende varios días as embarcacións que remontarán o río Mandeo. Despois de pintalas e instalar mesas e sillas, as engalanan con flores, follas de palmeira, farois. Despois dos tres días "grandes" das festas de San Roque, acoden nos barcos ao Campo dos Caneiros para pasar unha tarde coas merendas ao son da música de gaitas. É unha romería sen ningunha relación ou referencia relixiosa, absolutamente pagana.

domingo, 6 de julio de 2008

RICARDO SEGURA TORRELLA

Grande en sensibilidade e forza ao mesmo tempo, este mestre da pintura galega, ten un sitio de honra entre os mellores pintores galegos do século XX. Atado a terra, o seu pequeno corpo foi a caixa dunha pintura imponente e que produce ás veces desacougo, maestro do dibuxo e no manexo da cor, a súas obras abranguen un amplo abano de temas e unha evolución constante, pero ao mesmo tempo inconfundible no seu estilo.
http://www.seguratorrella.com/sp/inicio/index.php

sábado, 5 de julio de 2008

TES A FACE DE PEDRA TALLADA Cesare Pavese


A Gaveira, fotografía de Guillermo Pazos García
Tes a face de pedra tallada
sangue de terra dura,
viñeches do mar.
Todo o acolles e pescudas
e rexeitas de ti,
coma o mar. No corazón
tes silencio, tes verbas
mergulladas. Eres umbría.
Para ti o amencer e silencio.
E eres coma as voces
da terra- o golpe
do caldeiro contra o pozo,
a cantiga do lume,
a caida dun froito,
as verbas resignadas
e escuras baixo os pórticos,
o berro do neno- as cousas
que xamais se perden.
Ti non mudas. Eres escura.